Erleichda

edible-emotions:

I take 10-15 advil just to keep the pain away,

Every day,

Every single fucking day,

Why?

The pains here to stay.

Antresiz ev gibi bir insanim çoğu zaman. Sokak kapısı çaldığında eğer kapı açılırsa direk yaşam alanı, artık içerisi derli toplu, dağınık, başka misafirli, tadilatta, bahta ne çıkarsa.

Migrenle, Kıbrıs-İstanbul uçağında tanıştım.
Türbülansa fazla girmişiz demek ki oksijen maskeleri kafamıza döküldü.
O esnada klimalı bir ortamda kahve ve kolonya kokusu birbirlerine karıştıklarında ne kadar kör edici, mide bulandırıcı olduğunu ve imkansızca bir ağrıya yol açtığını anladım.
İnsanlar muhtemelen panik haldeydi benim tek hatırladığım biri şakağıma bir bıçak saplasın, o kan orada madem akamıyor fışkırsın, boşalsın ve ben artık normale döneyim.
O yolculuk öncesinde de başım sık sık ağırırdı ama o uçaktan indiğimde lanetli migren bana peydah olmuştu.
Ağrıyla yatıp, o ağrının beni olmadık saatlerde kendi saçımı çekerken uyandırdığı sayısız gecem oldu.
Bir parfüm var 7-8 saniye maruz bırakılınca en az 12 saat tek hayalim sakağıma bıçak saplamak oluyor.
2 kere ameliyat oldum ikisi de kemik ameliyatı, bol ağrılı, haddinden fazla sancılı 20 kere daha olmaya razıyım migren benden uzak olsun.
Bugün yine migren çıkışında sol gözüm daha tam randıman alamamışken, tüm gece dayak yemişcesine yorgunum.
Sol şakağım tüm gece bastırmaktan hafif morarmış ve sızlıyor, saçlarımı öyle çekmişim ki canım hala yanıyor.
Benden migreni alın size ruhumu satayım.

İlk defa yataktan kalkmadan sigara yaktım andan beri hiçbir şey masum değil. Üzerinden tam 7 sene geçti.
Sigara kahvaltı sonrası içilmeli ey ilk gençlikte başlayanlar.